تبليغاتX
سفر به دیگر سو

سفر به دیگر سو

کهنه است و قدیمی،بیشتر از من سن دارد ،خیلی بیشتر...
به من نگفته که چند سال دارد ولی فکر می کنم خیلی بزرگ باشد.عاشقشم ،همانگونه که عاشق همه ی چیزهای قدیمی و زیر خاکیم .همه ی آن چیزهایی که پر است از رمز و راز...
گاهی وقتها که می خواهم بشناسمش تمام حواسم را در بینی ام جمع می کنم و او را بو می کشم،بوی کاهگل می دهد یا خاک باران خورده...بوئیدنش لذت بخش است.   
این روزها منتظرم درست مثل بچگیها و قبل تر از آن و خیلی قبل تر که نمی دانم توی این دنیا بودم یا جایی دیگر...
منتظرم درست مثل دیروزهایی که از یادم رفته...
این را چشم ها ی منتظر انتظارم به من گفت.
انتظاری که بعد از این همه زیستن با او ،هنوزم برایم نا آشناست ،هنوزم گنگ و فریباست،هنوزم پر است از بوهای خوب...

+ نوشته شده در  شنبه 27 اسفند1384ساعت 19:29  توسط سیب کال  | 

 

شناور در تو
کمی بالاتر از پرواز کودکی


از آن سوی پندار، 
                    شوقی دلبری می کند
پلک باور گشوده شد و من
                                ناباورم هنوز.

 
می دوم تا لب بوسه ی ماه
جدال باد با سایه است...


و هنوزم نادانم
              بر این همه عاشقی.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 4 اسفند1384ساعت 3:41  توسط سیب کال  | 

 

باریکه هایی رو به تو ،
                        در هجومی از فقر
                                                نمی دانم،نمی دانی

و دستهایی از ترک مومن شده،
                                  درعصری شبیخون زده از رنج
                                                                        می دانم،نمی دانی

بر بی راهه ات نیز، دام ها گسترده ام
                                           گم شدی
                                                        می دانم،می دانم

من هایت به فریبم بردند
                                 نمی دانی،نمی دانی

وتو باز در فتح پنجره ای،
                           دستهایی را به فراموشی بردی
                                                                     می دانم،میدانی
                         

+ نوشته شده در  شنبه 22 بهمن1384ساعت 13:36  توسط سیب کال  | 

 

از تماشایش به شرم نشسته ام

غرق در بی راهه
ریشه هایی آفت زده
و دستهایی کوتاه،تا لمس یک نفس بهت زده
و ماه مهربانی که دامن گسترده تا سایه ی پلک هایی شوق زده
وافسوسی که بوی سوختگی می دهد.

گناهی همسایه ،
                   مرا با خود می برد.

+ نوشته شده در  یکشنبه 9 بهمن1384ساعت 3:28  توسط سیب کال  | 

یک جفت چشم آویزان
و راههایی که صعود می کنند تا سیاره ای روشن و لرزان

به ریشخندم گرفتند ،تکه تکه هایم
و من
      مست ملودی نیش های نیمه باز

خسته از زانو
آغوشی بدهید.


متلاشی از زن بودن.

 

+ نوشته شده در  جمعه 30 دی1384ساعت 16:42  توسط سیب کال  | 

شبي كه توهم مرا زائيد
به گمانم شبي بود سردو خسته از شتاب
در دستهاي بسته از لج و كشيده ام
وحشت رسوايي را كاشت

به گمانم پستان ترس را بارها مكيده باشم

جلادان عريان شده از دروغي سبز
فرمان ايست دادند، به پاهاي نطفه بسته ام
                                                         و من
تا ابد آوار فرو ريخته از گناهم را
همچو گنجي پوسيده مي كشانم با خود
                                                      مرموز،سخت،ازاينجا،به آنجا

به گمانم آن سالهاي سياه سفيد خط خطي
همبازي سيب كالي بودم،ولگرد
كه حيثيتش را موريانه ها به تاراج داده بودند

آن جغد عينكي حريص
كه شبهايم را قطره قطره با خود مي برد
هنوزم بر ديوار بي جدار خانه ام نوك ميزند
به گمانم آمده است،منت كشي دختركي بي شب

به گمانم سايه ها بودند، ماما
و دروغكهاي گلي بابا

به گمانم مادر بزرگ قصه اي گنديده
مرا ريز ريز بافته با نا يافته

به گمانم آن دستهاي نا مرئي سفيد
هنوزم مي بافند،موهاي كوتاه شده ام  را
زير گرماي مطبوع بخاري
پاي شب قصه هاي پيرزني تنها

 

+ نوشته شده در  جمعه 23 دی1384ساعت 6:7  توسط سیب کال  | 

بال پروانه ای نرم پیله کرده در چشم هایم     

ورقص بادها 

             دایره وار

در اوج هر تبسم نابهنگام

فرسوده ام از رستن و خمیدن ها

و متراکم شدن این تن نحیف

به من بگوئید چه کنم

           با تکه سکوتی که به لجن کشیده پیکرش را

در هجوم بی زوال دام ها

خدایا بگیر از من نور ها

فقط

    مرا ببر به دورها

+ نوشته شده در  جمعه 9 دی1384ساعت 10:3  توسط سیب کال  | 

روبرویم نشسته اندوچشم در چشمان بیمارم

غرق تماشای خویشند و من

                                  محو تماشای سایه ها...

 

امروز متولد شدم از فرزندانم.

 

+ نوشته شده در  جمعه 2 دی1384ساعت 15:57  توسط سیب کال  | 

بغضم را قطره قطره می ریزم در قلکی دنج

آبش می دهم

نانش میدهم

وگهگاهی از سر بی حوصلگی شاید ،

                              نوازشش کنم.

 

در بغضکم راه می روم

نفس می کشم

می نویسم

و گاهکی زندگی...

 

ظهری داغ یا که شاید غروبی نارنجی

ازسر فرسودگی و فرسودگی

                        قلکم را می شکنم آرام...

 

همه چیز روی خطی مستقیم راه می رود،حتی

                                         نگاه لرزان پسرک آدامس فروش...

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 آذر1384ساعت 11:40  توسط سیب کال  | 

هوايی سرشار

پروانه ای فرسوده در حسرت بودن و

                                مست لوليدن و

                                پروازی تا اوج...

 

نداها تنيده در نور می رقصندو

                          می بالند و

                          می نالند...

 

و باز هم دستی که سر بلند کرده آرام

 

پنجره ای که گشوده شده به حجمی سبز از شعور و

                                                                 ميدانی متلاشی و    

                                                                  شمعی جان گرفته ...

+ نوشته شده در  شنبه 26 آذر1384ساعت 14:28  توسط سیب کال  |