سفر به دیگر سو

باریکه هایی رو به تو ،
                        در هجومی از فقر
                                                نمی دانم،نمی دانی

و دستهایی از ترک مومن شده،
                                  درعصری شبیخون زده از رنج
                                                                        می دانم،نمی دانی

بر بی راهه ات نیز، دام ها گسترده ام
                                           گم شدی
                                                        می دانم،می دانم

من هایت به فریبم بردند
                                 نمی دانی،نمی دانی

وتو باز در فتح پنجره ای،
                           دستهایی را به فراموشی بردی
                                                                     می دانم،میدانی
                         

از تماشایش به شرم نشسته ام

غرق در بی راهه
ریشه هایی آفت زده
و دستهایی کوتاه،تا لمس یک نفس بهت زده
و ماه مهربانی که دامن گسترده تا سایه ی پلک هایی شوق زده
وافسوسی که بوی سوختگی می دهد.

گناهی همسایه ،
                   مرا با خود می برد.